காதல் - Madness vs Toxic

காதல் என்கிற உணர்வு முற்றிலும் madness சார்ந்தது. இயல்பாகவோ logicalஆகவோ consciousஆகவோ ஒருவர் இருந்தால் காதலில் விழவே முடியாது. தைரியமாக இருவரும் அந்த உன்மத்தத்தை ஏற்றுக்கொள்ளும் தருணத்தில் காதலர்களாக மாறுகிறார்கள். 

தொடக்கத்தில் புதிதாக வாங்கிய சைனா டிரான்ஸிஸ்டர் போல இந்தக் காதல் அன்ட்டனா உயர்த்தாமல் இனிய பாடல்களுடன் ஜாலியாகப் போகும். பிறகு sync இல்லாமல் antennaவை உயர்த்தும் தருணங்கள் எழும். இங்குதான் convinceஆவது, adjustஆவது, சகித்துக் கொள்வது, ஊடல்கள் சண்டையாக மாறி திரும்ப சமாதானம் ஆவது போன்ற அடுத்த நிலைக்கு போகும். இந்த நிலைக்கு செல்லும் போது காதலில் 6 மாதம் to 1 வருடம் ஆகியிருக்கும். 

அடுத்த நிலை break up zone, இதில் டிரான்ஸிஸ்டரில் இருந்து இரைச்சல் மட்டுமே எஞ்சும். போன வருடம் க்யூட்டாக தெரிந்ததெல்லாம் இப்போது கடுப்பாகும். இந்த சமயத்தில் physical violence, verbal abuse போன்ற நிகழ்வுகள் நடந்தால் toxic relationship என்று break up செய்யலாம். ஆனால் அப்படி இல்லாமல் mood swing கிச்சுகிச்சு சண்டைகள், திரும்ப மன்னிப்புகள், கொஞ்சநாள் space எடுத்துக் கொண்டு திரும்ப காதலிப்பது, ஒரு vacation கூட்டிச் சென்று சமாதானப் படுத்துவது, எப்படியாவது இந்த காதலை காப்பாற்றி விட வேண்டும் என இருவரில் ஒருவர் நினைக்கும் பட்சத்தில் மற்றொருவர் தன்னுடைய இணை narcissist, selfish, insecured, love bombing செய்பவர், control செய்பவர், சிறை போல இருந்தேன் என கூறி அந்த relationshipல் கழன்று கொள்வார். ஆண், பெண் இருபாலரும் இந்த வழியைத் தேர்வு செய்கிறார்கள். 

இதில் ஆண்கள் இப்படி புலம்பும் போது இரக்கம், ஆதரவு கிடைக்காமல் பரிதாபம் எஞ்சும், சில நேரங்களில் அந்த காதலி அழகாக இருந்தால் backfire ஆகும் ஆபத்தும் உள்ளது. அதே பெண்கள் சொல்லும் போது அடுத்த சைனா டிரான்ஸிஸ்டராக மாற ஆண்களே ஆமோதித்து அப்பெண்ணை ஊக்குவித்து கைத்தட்டுகின்றனர். 

அனுபமா வரையறுக்கின்ற பண்புகளில் பல பெண்கள் தங்களுடைய இணைகளிடம் நடந்து கொண்டாலும் அது mood swings என்று ஒற்றை வார்த்தையில் கடக்கப்படுகிறது. ஆனால் ஆண்களை toxicஆக frame செய்வது எளிதாக இருக்கிறது. 

என்னைப் பொறுத்தவரை ஒரு relationshipஇல் இருந்து பிரிந்தால் கண்ணியமாக இருவரும் past குறித்து பொதுவில் பேசாமல் பழைய காதலின் இனிமையுடன் விடை பெற்றுக்கொள்ள வேண்டும். இல்லை பேசினால் betterஆக இருக்கும் எனில் நம்முடைய therapist அல்லது நெருங்கிய நண்பர்கள் வட்டத்தில் கெட்ட வார்த்தையில் கூட திட்டிக் கொள்ளலாம். ஆனால் பொதுவில் பழைய காதலன் குறித்து பேசுவது பழிவாங்கல் தவிர்த்து வேறு ஒன்றுமில்லை. 

#anupamaparameshwaran

பார்வதி - தாஸ் & சந்திரா - வழிப்போக்கர்களின் பழிவாங்கல் கதை

வெகுநாட்களுக்குப் பிறகு 2010களின் ஒளி, காட்சியமைப்பு, நிலப்பரப்பு என அனைத்தும் நினைவுகூரப்படும் வகையில் கச்சிதமாக அருண் மாதேஸ்வரனால் செதுக்கப்பட்டுள்ளன. CCTV காமிராக்களுக்கு முந்தைய காலக்கட்டத்தில் நிகழ்ந்த அநீதிகளும் அதற்கான பழிவாங்கும் படலமுமே கதை. கதாப்பாத்திரங்கள் வெளிப்படுத்தும் உணர்வுகள், அதற்காக சிந்தும் குருதி என கதையில் மனிதனின் IDயும் egoவும் Adrenaline rushஐ அதிகரிக்கச் செய்கின்றன. 

உளவியலாளர்கள் பலரும் உளவியலில் ஒரு மனிதனின் செயல்பாடுகள் மற்றும் தன்மைகளை அவனது குழந்தைப்பருவம் தீர்மானிக்கும் என்பார்கள். DCயின் கதைமாந்தர்கள் அனைவருக்கும் இந்த Childhood trauma இருக்கிறது. பெரியவர்களாக மாறிய பிறகு அந்த inner childrenஇன் போராட்டம்தான் திரைக்கதை. 

இங்கே பெரியவர்கள் ஆன பின் குழந்தைப்பருவ காயங்களை மறந்து விடுவோம், அல்லது அதை cope up செய்ய கல்வி, வாசிப்பு, வேலைவாய்ப்பு, வசதி, பணம், போதை, கலவி என எதற்குள்ளாவது புகுந்துகொண்டு வெளியே நம் பால்ய இருண்மைகளை மறைத்துக்கொண்டு வாழ்கிறோம். ஆனால் இதற்கான வாய்ப்பற்றவர்கள் நிகழ்கால இருண்மையில் உழல்பவர்கள் மீள்வதற்கு பதிலடியாக வன்முறையை கையில் எடுக்க வேண்டியுள்ளது. அதை லோகேஷ் நடிப்பில் அற்புதமாகக் கொண்டுவந்திருக்கிறார், தன்னை தேவதாஸாக முழுதாக அருணிடம் ஒப்படைத்துள்ளார். 

அதேபோல சந்திராவும் ஒரு மருத்துவரைத் தனக்கு கடந்த காலத்தில் நிகழ்த்திய அநீதிக்காக கன்னாபின்னாவென சுடுவார். பார்வதியும் தன்னுடைய ஆசையைத் தருணமாக வாழ்ந்துவிடுவார். இறுதியில் தாஸும் சந்திராவும் தமக்குக் கிடைக்காத குழந்தைப்பருவத்தை இன்னொரு சிறுவனுக்கு அளித்துவிட்டுப் பயணத்தைத் தொடர்கின்றனர். 

DC திரைப்படமானது inner child குறித்த பிரக்ஞை அற்றவர்கள் அல்லது நல்ல குழந்தைப்பருவம் கொண்டவர்கள், past trauma அற்றவர்களுக்கு வெறும் வன்முறையாக அல்லது தேவையற்றதாகத் தோன்றும். எப்போதும் LEDக்களுக்கு மத்தியில் வாழ்பவர்களுக்கு இருண்மை கூச்சத்தைத் தரும். Devadas Chandra அந்த இருண்மையின் மின்மினிகள்.

#DC

முதற்களவு

திறந்து கிடந்த கதவுகள் 

ஆரஞ்சுப் பூனையாக நுழைந்தேன் 

அடுக்களையிலிருந்து பரவும் மணம் 

சட்டையின் கைமடிப்புகளில் வியர்வை 

எனக்கான விருந்தின் இறுதிகட்டம் 

சத்தமேதுமற்று அவன் முதுகில் கன்னம் பதிந்திட அணைப்பு

வெளியே மழையும் மண்ணும் கலவிடும் மணம்

கழுத்தென்று நினைத்து எங்கோ அச்சிட்ட முத்தம்

முதற்களவின் அசட்டுத்தனம்

பொருளற்ற சிரிப்பு

மேசையில் அடுக்கப்பட்ட விருந்து

அன்பின் அடுக்குகளாய் லஸான்யே

முத்தத்தின் இனிமையாய் பிரௌனி

களவின் நிமித்தமாய் ஃபென்னி

பின்னால் இசைத்திடும் செல்லோ

காற்றுடன் தழுவிடும் திரைச்சீலைகள் 

அவன் மொழியறியாது என் மொழி 

இருப்பினும் அவன் விரல்களுள் இசைந்திடும் விரல்கள் 

களவில் விழிகடந்து மொழிக்கென்ன வேலை? 

சமைத்திற்ற கைகளுக்கு அளித்திடப் போதவில்லை! 

நிகரிலி நறவு

அந்த அறையில் அவர்களுள் எந்தப் பரிச்சயமும் தேவைப்படவில்லை 

அவள் அலெசாந்ரோவின் வீனஸ் என நின்றிருந்தாள்

அறையின் உறைகுளிர் உணர்விலில்லை 

தழுவலில் என்ன உன்மத்தம்?

வாசனை!

விரல்களில் இதழிட சிகரெட் 

பின்கழுத்தில் ஏவாள் கடித்த ஆப்பிள்

மிடற்றில் சவரம் செய்த திரவ நறுமணம் 

வியர்வையில் விஸ்கி 

கைகளில் அவன் கொண்டு வந்த பியோனி மலர்கள்

இத்தனை அடுக்கு வாசனைக்குறிப்பு 

சுவர்க்கத்திலும் கிட்டாது

கற்றை முடியைப் பற்றிக்கொண்டு 

அருநறவுதனை உயிரினில் தோய்த்தனள்

பச்சை விழிகள்

அவன் பச்சை விழிகளுள்

தெரிகின்ற பசுமைக் காடுகள் 

அடர்மரங்களிடையே நில்லாத மாயப்பண் 

தும்பிகளின் கூடற்களி 

மோகத் தடாகத்தில் மூழ்கியெழும் தேவதைகள்

பாறைகளில் அவிழ்ந்து நிற்கும் கதிர்காந்தப்பூக்கள் 

அவன் மெதுவாக இமைத்து 

மீண்டும் நோக்கினான்

இவ்விழிகளுள் தொலைவதைவிட வேறென்ன பேரின்பம்

அம்மரகதக் காட்டினில்

கதிர்காந்தப்பூ கொண்டு 

காவியங்கள் படைத்தனள்

யாமத்தின் வாசனை

துயில் மெதுவாய் கவிந்திடும் பொழுதினில் 

எவர் வரவுக்காய் அலரும் ஆம்பல்?

திரைகளை மெல்லத் தழுவிடும் வாடை

இடைமேகலையின் கனவினை அறிந்திடும்

துகிலின் நிந்தனை தாளாது

தொய்யில் இன்னும் சிவந்தது

மலர்கணை உடன் கிடந்திட

மாமுகில் பொழிந்திடும் மழையென 

மாமையை மாயையைக் களைந்திட

வாடிய வார்துகில் அவிழ்ந்திட 

வாடையின் வாடலும் கரைந்திட

மலர்ந்தனள் மற்றொரு ஆம்பலாய் மஞ்சத்தில் 

அறையெங்கும் யாமத்தின் வாசனை

வேனிற்பூக்கள்

நிழற்சாலை நெடுகிலும் செர்ரி மலர்பொழிவுகள்

வசந்தகால பிரியத்தின் வரவு நோக்கி 

வேனிலின் வெப்பத்தை வெட்கம் அறியுமோ? 

பசலையுற்ற தேகம் கண்டு

முதற்கோடை மழையில் 

முழுதாய் நனைந்திடும் பிரியம்

உதிரும் மலர்களின் சபலம் 

காற்றை இறுகப் பற்றிடும்

இளவேனிற் காதல்

பின்வேனிற் களவு 

இரண்டும் மிதமாய்த் தேவையென 

விழிசிமிட்டிற்ற நிலவு

இரவெனும் விரிசடைதனில் 

எழிலணிகலன் இம்மலர்கள்

நித்திய நிலவொளியில் 

கண்ணாடி வளைகளிட்ட ஒருத்தி 

நீள்குழல்தனை அள்ளிமுடித்து

ஆடிதனை நோக்கி

அஞ்சனமிட்டு

செர்ரி மலர்க்கற்றையை

சூடிக்கொண்டனள்

மணாளனின் பார்வைதனில் 

தீக்கொன்றையாய் மாறிற்று