பச்சை விழிகள்

அவன் பச்சை விழிகளுள்

தெரிகின்ற பசுமைக் காடுகள் 

அடர்மரங்களிடையே நில்லாத மாயப்பண் 

தும்பிகளின் கூடற்களி 

மோகத் தடாகத்தில் மூழ்கியெழும் தேவதைகள்

பாறைகளில் அவிழ்ந்து நிற்கும் கதிர்காந்தப்பூக்கள் 

அவன் மெதுவாக இமைத்து 

மீண்டும் நோக்கினான்

இவ்விழிகளுள் தொலைவதைவிட வேறென்ன பேரின்பம்

அம்மரகதக் காட்டினில்

கதிர்காந்தப்பூ கொண்டு 

காவியங்கள் படைத்தனள்

யாமத்தின் வாசனை

துயில் மெதுவாய் கவிந்திடும் பொழுதினில் 

எவர் வரவுக்காய் அலரும் ஆம்பல்?

திரைகளை மெல்லத் தழுவிடும் வாடை

இடைமேகலையின் கனவினை அறிந்திடும்

துகிலின் நிந்தனை தாளாது

தொய்யில் இன்னும் சிவந்தது

மலர்கணை உடன் கிடந்திட

மாமுகில் பொழிந்திடும் மழையென 

மாமையை மாயையைக் களைந்திட

வாடிய வார்துகில் அவிழ்ந்திட 

வாடையின் வாடலும் கரைந்திட

மலர்ந்தனள் மற்றொரு ஆம்பலாய் மஞ்சத்தில் 

அறையெங்கும் யாமத்தின் வாசனை

வேனிற்பூக்கள்

நிழற்சாலை நெடுகிலும் செர்ரி மலர்பொழிவுகள்

வசந்தகால பிரியத்தின் வரவு நோக்கி 

வேனிலின் வெப்பத்தை வெட்கம் அறியுமோ? 

பசலையுற்ற தேகம் கண்டு

முதற்கோடை மழையில் 

முழுதாய் நனைந்திடும் பிரியம்

உதிரும் மலர்களின் சபலம் 

காற்றை இறுகப் பற்றிடும்

இளவேனிற் காதல்

பின்வேனிற் களவு 

இரண்டும் மிதமாய்த் தேவையென 

விழிசிமிட்டிற்ற நிலவு

இரவெனும் விரிசடைதனில் 

எழிலணிகலன் இம்மலர்கள்

நித்திய நிலவொளியில் 

கண்ணாடி வளைகளிட்ட ஒருத்தி 

நீள்குழல்தனை அள்ளிமுடித்து

ஆடிதனை நோக்கி

அஞ்சனமிட்டு

செர்ரி மலர்க்கற்றையை

சூடிக்கொண்டனள்

மணாளனின் பார்வைதனில் 

தீக்கொன்றையாய் மாறிற்று

ஆற்றின் நிலவு

ஆற்றின் குறுக்கே ஒளிமிகு படகொன்று

இருண்மையின் தேவதையாய் எழுந்த செந்நிலவு

புதர்மண்டிய கரைதனில்

ஓநாய்களின் உண்டாட்டு

செழுமையான மானின் நறுங்கொழுப்பினைக் கவ்வி இழுத்துவந்து

பெண் ஓநாய்முன் போட்டு

குருதி தோய்ந்த பற்கள் நகைத்திட 

காதலை மொழிந்தது ஆண் ஓநாய் 

பெண் ஓநாய் நாணிக் கொழுந்துண்டை மென்றது

செந்நிலவு தேவதை ஆசியைப் பொழிந்து

ஆகாயப்பொதியினுள் மறைந்திட 

ஓடத்தினின்று அவன் கை செவ்வல்லிதனை 

எட்டிப்பறித்திற்று

அருகே மேகலை சுற்றிய யிடைதனை யிழுத்து

தொய்யிலிட்ட மேனிக்கு சூடினன்

ஓநாய்கள் உன்மத்தமாய் பாடின

பேரியாழின் முழக்கமென... 

இரவுக்களிப்பு

திரைச்சீலைகளின் குவிப்புக்கு

ஒருபுறம் அவளும்

மறுபுறம் அவனும்

சந்தித்துக் கொள்ளா விழிகள் 

வால்ட்ஸ் நடன இசை துவங்கியது

மெய்மறந்து தியானிப்பதைப் போல் 

சுற்றியாடும் இணையர்கள் 

புதுப்புனல் அள்ளிவரும் பூங்கற்றையாய்

மடந்தையரது நீள்துகில்கள்

எங்கும் பிணையாது துள்ளிட

முதன்முறை அவர்கள் பற்றிக்கொள்ள

முகத்திரைகளுக்கு இடையே 

செவ்விழிகளும் கருவிழிகளும் 

மின்கீற்றாய் முத்தமிட 

உணர்ந்திடும் முன்பே 

கைகள் மாறிட 

அசைவுகள் சுற்றிட 

மீண்டும் அதே இறுகப்பற்றும் விரல்கள் 

இம்முறை அவளதரம் 

இன்னும் இறுக்கமாய் 

அசைவுகள் பிழைத்திட 

முகத்திரையை இழுத்தனன் 

வெடுக்கென திரளுள் மறைந்தனள் 

தேடிற்ற விழிகளுக்கு பரிசாய்க் கிடைத்தது

பியோனிமலர் வாசனை கொண்ட முகத்திரை! 

பளிங்கு அரங்கு

மாலையின் பொன்னொளியில் 

பளிங்கு அரங்கின் ஓரத்தில் 

கண்ணாடி மதிலுக்கு வெளியே

கரை தழுவிக் கடக்கும் கடலலைகள் 

மேசையில் இரு பீங்கான் கோப்பைகள்

மெல்ல எழுகிற வாசனை 

அகத்தின் துளி மோகம் போல்

அவன் விரல் நுனி ஸ்பரிசம் போல்

காஃபி கோப்பையின் கதகதப்பு

மழுங்கும் ஒளிக்கிடையே

பைசாந்திய முணுமுணுப்புகள் 

அசையாத விழிகளின் 

அறிந்திற்ற மொழியுணர்ந்து

நாண்களை மீட்டும் பாணன்

மிடற்றில் எழுந்த கசப்பாய்

வனதேவதையின் முத்தம் 

மதுரப்பரல்கள் சேர்த்திட

மறைந்தனள் தேவதை 

கையெழுத்தாய் 

கழுத்தில் அவளது நகக்குறி 

அவள் வருகையின் தடமென 

அரங்கெங்கும் கிடந்தன லைலக் மலர்கள்... 

மழை மோகம்

இரவின் சாளரம் 

மெல்லிய மழைத்துளிகள்

இருளின் களிப்பாய் பொழிகின்றன

நகப்பூச்சிட்ட அவள் விரல்கள் எட்டிக்

கொட்டும் துளிகளைத் தொட்டன 

கந்தர்வ ஸ்பரிசமாய் 

கைகளைத் தழுவிய துளிகள் 

நிலமும் உதிர்மலரும் மோகிக்கும் வாசனை

அவள் வாயிற்கதவத்தைத் தட்டின

முகில்கள் நிலவுக்கு முத்தமிட்டுக் 

கடக்கும் பொழுதினில் 

ஏற்பட்ட அணுக்கம் போன்றது

அவளுக்கும் அவனுக்குமான பற்று

தாமதிக்காமல் தாழ் திறந்தனள்

வீழ்ந்துலர்ந்த முல்லைகளாய் ஈசல்கள்

மழைத்துளி அஞ்சாது அவள் நுதல் தொட்டு 

கழுத்தில் இறங்கியது

முழுவதுமாய் நனைந்து நிற்க

அங்கே இந்திரனின் மின்கீற்றாய் அவன்

மீண்டும் பெரும் கார்முகிலொன்று

இறுக்கமாய் நிலவை முத்தமிட்டது 

முதற்கதிர் எழும்வரை...