காதல் - Madness vs Toxic

காதல் என்கிற உணர்வு முற்றிலும் madness சார்ந்தது. இயல்பாகவோ logicalஆகவோ consciousஆகவோ ஒருவர் இருந்தால் காதலில் விழவே முடியாது. தைரியமாக இருவரும் அந்த உன்மத்தத்தை ஏற்றுக்கொள்ளும் தருணத்தில் காதலர்களாக மாறுகிறார்கள். 

தொடக்கத்தில் புதிதாக வாங்கிய சைனா டிரான்ஸிஸ்டர் போல இந்தக் காதல் அன்ட்டனா உயர்த்தாமல் இனிய பாடல்களுடன் ஜாலியாகப் போகும். பிறகு sync இல்லாமல் antennaவை உயர்த்தும் தருணங்கள் எழும். இங்குதான் convinceஆவது, adjustஆவது, சகித்துக் கொள்வது, ஊடல்கள் சண்டையாக மாறி திரும்ப சமாதானம் ஆவது போன்ற அடுத்த நிலைக்கு போகும். இந்த நிலைக்கு செல்லும் போது காதலில் 6 மாதம் to 1 வருடம் ஆகியிருக்கும். 

அடுத்த நிலை break up zone, இதில் டிரான்ஸிஸ்டரில் இருந்து இரைச்சல் மட்டுமே எஞ்சும். போன வருடம் க்யூட்டாக தெரிந்ததெல்லாம் இப்போது கடுப்பாகும். இந்த சமயத்தில் physical violence, verbal abuse போன்ற நிகழ்வுகள் நடந்தால் toxic relationship என்று break up செய்யலாம். ஆனால் அப்படி இல்லாமல் mood swing கிச்சுகிச்சு சண்டைகள், திரும்ப மன்னிப்புகள், கொஞ்சநாள் space எடுத்துக் கொண்டு திரும்ப காதலிப்பது, ஒரு vacation கூட்டிச் சென்று சமாதானப் படுத்துவது, எப்படியாவது இந்த காதலை காப்பாற்றி விட வேண்டும் என இருவரில் ஒருவர் நினைக்கும் பட்சத்தில் மற்றொருவர் தன்னுடைய இணை narcissist, selfish, insecured, love bombing செய்பவர், control செய்பவர், சிறை போல இருந்தேன் என கூறி அந்த relationshipல் கழன்று கொள்வார். ஆண், பெண் இருபாலரும் இந்த வழியைத் தேர்வு செய்கிறார்கள். 

இதில் ஆண்கள் இப்படி புலம்பும் போது இரக்கம், ஆதரவு கிடைக்காமல் பரிதாபம் எஞ்சும், சில நேரங்களில் அந்த காதலி அழகாக இருந்தால் backfire ஆகும் ஆபத்தும் உள்ளது. அதே பெண்கள் சொல்லும் போது அடுத்த சைனா டிரான்ஸிஸ்டராக மாற ஆண்களே ஆமோதித்து அப்பெண்ணை ஊக்குவித்து கைத்தட்டுகின்றனர். 

அனுபமா வரையறுக்கின்ற பண்புகளில் பல பெண்கள் தங்களுடைய இணைகளிடம் நடந்து கொண்டாலும் அது mood swings என்று ஒற்றை வார்த்தையில் கடக்கப்படுகிறது. ஆனால் ஆண்களை toxicஆக frame செய்வது எளிதாக இருக்கிறது. 

என்னைப் பொறுத்தவரை ஒரு relationshipஇல் இருந்து பிரிந்தால் கண்ணியமாக இருவரும் past குறித்து பொதுவில் பேசாமல் பழைய காதலின் இனிமையுடன் விடை பெற்றுக்கொள்ள வேண்டும். இல்லை பேசினால் betterஆக இருக்கும் எனில் நம்முடைய therapist அல்லது நெருங்கிய நண்பர்கள் வட்டத்தில் கெட்ட வார்த்தையில் கூட திட்டிக் கொள்ளலாம். ஆனால் பொதுவில் பழைய காதலன் குறித்து பேசுவது பழிவாங்கல் தவிர்த்து வேறு ஒன்றுமில்லை. 

#anupamaparameshwaran

பார்வதி - தாஸ் & சந்திரா - வழிப்போக்கர்களின் பழிவாங்கல் கதை

வெகுநாட்களுக்குப் பிறகு 2010களின் ஒளி, காட்சியமைப்பு, நிலப்பரப்பு என அனைத்தும் நினைவுகூரப்படும் வகையில் கச்சிதமாக அருண் மாதேஸ்வரனால் செதுக்கப்பட்டுள்ளன. CCTV காமிராக்களுக்கு முந்தைய காலக்கட்டத்தில் நிகழ்ந்த அநீதிகளும் அதற்கான பழிவாங்கும் படலமுமே கதை. கதாப்பாத்திரங்கள் வெளிப்படுத்தும் உணர்வுகள், அதற்காக சிந்தும் குருதி என கதையில் மனிதனின் IDயும் egoவும் Adrenaline rushஐ அதிகரிக்கச் செய்கின்றன. 

உளவியலாளர்கள் பலரும் உளவியலில் ஒரு மனிதனின் செயல்பாடுகள் மற்றும் தன்மைகளை அவனது குழந்தைப்பருவம் தீர்மானிக்கும் என்பார்கள். DCயின் கதைமாந்தர்கள் அனைவருக்கும் இந்த Childhood trauma இருக்கிறது. பெரியவர்களாக மாறிய பிறகு அந்த inner childrenஇன் போராட்டம்தான் திரைக்கதை. 

இங்கே பெரியவர்கள் ஆன பின் குழந்தைப்பருவ காயங்களை மறந்து விடுவோம், அல்லது அதை cope up செய்ய கல்வி, வாசிப்பு, வேலைவாய்ப்பு, வசதி, பணம், போதை, கலவி என எதற்குள்ளாவது புகுந்துகொண்டு வெளியே நம் பால்ய இருண்மைகளை மறைத்துக்கொண்டு வாழ்கிறோம். ஆனால் இதற்கான வாய்ப்பற்றவர்கள் நிகழ்கால இருண்மையில் உழல்பவர்கள் மீள்வதற்கு பதிலடியாக வன்முறையை கையில் எடுக்க வேண்டியுள்ளது. அதை லோகேஷ் நடிப்பில் அற்புதமாகக் கொண்டுவந்திருக்கிறார், தன்னை தேவதாஸாக முழுதாக அருணிடம் ஒப்படைத்துள்ளார். 

அதேபோல சந்திராவும் ஒரு மருத்துவரைத் தனக்கு கடந்த காலத்தில் நிகழ்த்திய அநீதிக்காக கன்னாபின்னாவென சுடுவார். பார்வதியும் தன்னுடைய ஆசையைத் தருணமாக வாழ்ந்துவிடுவார். இறுதியில் தாஸும் சந்திராவும் தமக்குக் கிடைக்காத குழந்தைப்பருவத்தை இன்னொரு சிறுவனுக்கு அளித்துவிட்டுப் பயணத்தைத் தொடர்கின்றனர். 

DC திரைப்படமானது inner child குறித்த பிரக்ஞை அற்றவர்கள் அல்லது நல்ல குழந்தைப்பருவம் கொண்டவர்கள், past trauma அற்றவர்களுக்கு வெறும் வன்முறையாக அல்லது தேவையற்றதாகத் தோன்றும். எப்போதும் LEDக்களுக்கு மத்தியில் வாழ்பவர்களுக்கு இருண்மை கூச்சத்தைத் தரும். Devadas Chandra அந்த இருண்மையின் மின்மினிகள்.

#DC