மெல்லத் தழுவிடும் சாளரத் தென்றல்
இறுக்கி அணைத்துக் கொள்ளும் தனிமை
விரவிக் கிடக்கும் புத்தகங்கள்
விரல் ஒதுக்கும் ஓரக்குழல்
நிறைந்த அமைதி
மோகித்த கனவுகள்
புரண்டு படுக்கும் உடல்
சாளரத்தின் வெளியே ஒயிலாய் ஆடும் கிளை
இலைகள் காதலில் திளைத்து
இன்னும் சிவக்கின்றன
பச்சைக்குள் நெளியும் நரம்புகள்
மிச்சமாய் ஒரு பரிசு
அவன் அணைக்காமல் விட்டுச்சென்ற
சிகரெட் புகை
அறையையும் கடந்தது
- வெண்பா கீதாயன்
எங்கோ தொலைவில் இசைக்கும் கசல்
மீள மீள
ஈரடி சந்தங்கள்
அன்பைச் சொல்ல இத்தனை சொற்கள்
எத்தனை நிலவுகளைக் கண்டிருக்கும் இப்பிரியம்
நிலவற்ற நாளிலும் கூட பிணைந்திருக்கும்
ஆறு பருவங்களை சந்தித்திருக்கும்
எதிரெதிரே சந்தித்த விழிகள் சொல்லாத களவினை
சொற்களால் அணிசெய்தல் அரிது
எவ்வளவு கரவுகளை உள்ளம் கொள்ளும்
இரவுகளின் முணுமுணுப்பு போல
பாலை மொழியின் இசை தரும் தண்மை
என்றோ சந்தித்த விழிகளின் களவு
அவளது யாழ் மீட்டியது
ஈரடி சந்தங்கள்
மீள மீள
- வெண்பா கீதாயன்
பிரிந்து கூடிடும் முகில்களின் ஒருநாள்
முகில்களற்ற தெளிந்த வானின் ஒருநாள்
பகலில் தெரியும் நிலவின் நாளும் கூட
பொழுதுகள் புலப்படா நாளும் அதுதான்
கருமுகில் உதிர்க்கும் முதற்துளியின் நாளது
அந்நாள்தனில் மொழிந்த சொற்கள்தாம்
கோடைகாலத்துப் பெருமழை
போதும் சொற்கள்
கோர்த்து அணிகலனாய் சுமந்திட
எடை தாளாது
முன்னொருநாள்
அரிவையின் கூந்தல் விலக்கி
சுவாசத்தின் சத்தம் கேட்டிடும் நெருக்கத்தில்
இதயத்தின் முணுமுணுப்பின் அணுக்கத்தில்
அவன் சொல்லிச் சென்ற வரிகள் சில
அவள் மேனியை அணிசெய்திடும் துகில்களென
நாணத்தைக் கவர்ந்து ஒளிந்தவனுக்கு
அவ்வரிகளை நினைவுபடுத்துமோ?
இந்நாட்கள்
- வெண்பா கீதாயன்
பாலைச் சுரமென இரவு
பற்றிட நன்றாய் திண்தோள்
போதிய அளவாய் அணுக்கம்
நுதல் தொட்டு மிடறிறங்கும் வியர்வை
பவழமல்லி ஸ்பரிசமாய் உறுத்தும் மீசை
அறைமுனையில் மிளிரும் இருவிழிகள்
மெதுவாய் இருளில் நகர்ந்தது
ஊடலுக்கு ஆயத்தமாகும் பூனைக்குட்டி
மேசைமேல் குதித்தது
புகைப்படச் சட்டகத்தைத் தட்டிவிட
கொள்ளை பிரியம்
புகைப்படத்தில் முத்தமிட்டுக் கொண்டிருக்கும்
தலைவனும் தலைவியும்
இன்னும் கட்டிக்கொண்டனர்
பூனை அவர்களுக்கு தொந்தரவு ஏற்படுத்தாமல்
அமைதியாய் அறைக்கு வெளியே நடந்தது
- வெண்பா கீதாயன்
சாளரம் நிறைத்த தீக்கொன்றைப் பூக்கள்
கூடுதல் செம்மை
துளி நாணமுமாய்
தெளிந்த வானில்
முகிலென ஓர் ஸ்பரிசம்
மெதுவாய் நகர்ந்திட
நிழலெனப் படர்ந்த அணுக்கம்
உதிர்ந்த ஒற்றைத் தீக்கொன்றை
தொலைவில் நனிவெயில்
நிலத்தில் வீழ்ந்த மலருக்கு
கிட்டியது
ஒற்றை முகிலும்
பற்றிட நிழலும்
இன்னும் அடர்சிவப்பாய்
இன்மதுவுடன்
புதுமலராய்
- வெண்பா கீதாயன்
கானல் நீர் வழிந்திடும் வேனில்
இரவுக்கு ஏங்கும் நிலம்
பொல்லா தாகத்தைப் போக்கிடும்
ஓர் துளி ஆறென அவள்
பாலை உணராத பசுமை
எரிமீனொன்று விழுந்தது போல்
சடுதியில் அச்சான முத்தம்
போர்த்திய இரவினுள் எண்ணிலடங்கா விண்மீன்கள்
தனியே வெறித்த நிலவின் மீது
சிட்டிகைக் காதலைத் தூவிவிட்டு
அனிச்சையாய் மறைந்தாள்
வேனிலும் கலைந்தது
- வெண்பா கீதாயன்
அவனிடம் சேராத கடிதங்கள்
அலமாரிக்குள் ஒளிந்து கிடந்தன
அவள் Scarlet வண்ண நகப்பூச்சுக்கு ஏக்கம்
காற்றில் பரவிய இருவாச்சி வாசம்
பின்னிக் கொண்ட விரல்கள்
பசையிட்ட இறுக்கம்
பின்கழுத்தில் உரசும் மீசை
பாதங்களில் என்றுமில்லாத கூச்சம்
தள்ளிவிட்டவளிடம் மெய் சொல்லவா என்றான்
அருகே இழுத்து அவள் சொல்லிய
மந்தணத்தை இரு நிழல்களும் அறியும்
கடிதங்கள் மெதுவாகத் தம்மை
வாசித்து நாணுற்றன
அலமாரி இன்னும் இறுக்கமாய் பூட்டிக்கொண்டது
மாடத்தில் படர்ந்த நிழல் கண்டு
இருவாச்சிப் பூக்கள் பசந்தன
- வெண்பா கீதாயன்
